دزمهراب – محمد رشید نژاد : یکی از عواملی که باعث پایداری گروه های کوچک و بزرگ می شود،به واقع معکوس لغویِ زیاده روی،یعنی روی زیاد است. خودتان را جای دولت و شخص بزرگوار رئیس جمهور بگذارید. شروع کنیم… با وعده ی حل کردن مشکلات در 100 روز،آرای مردم را جذب می کنید. شخص دوم مملکت می شوید،100 روز می گذرد ولی آب از آب تکان نمی خورد.ولی نان از نان تکان می خورد و نرخش آزاد می شود. هر سال در لحظه ی تحویل سال،وعده ی رفع مشکلات می دهید. دوباره با دقت بخوانید. هر سال در لحظه ی تحویل سال،وعده ی رفع مشکلات می دهید. این چگونه ممکن است؟ فی المثل اگر سال 93 گفتید که مشکلات اقتصادی حل می شوند،دیگر چگونه سال 94 هم همان وعده را می دهید؟ پس حتماً در عمل کردن به وعده ها عاجز بودید. تمام دغدغه تان را می گذارید بر این که طرحی بدهید در قد و قامت دولت قبل! که دیگران نگویند این دولت فقط ادامه دهنده راه دولت قبلی است و از خود هیچ ندارد… با افتخار سبد کالا می بافید و به خورد مردم می دهید و پس از شکست پروژه،عذرخواهی می کنید. نرخ ها را آزاد می کنید،هر روز با یک بهانه و ترفند. مثلاًراجع به نان،قیمت آن چیزی است که نانواها می خواهند،یا درباره ی بنزین قیمت آن است که راننده ی تانکر ها پسند کنند،یا راجع به مرغ هر آن چه اولیای دَم مرغ مقتول طلب کنند … هر روز به یک بهانه نرخی را آزاد می کنید. (می نویسم آزاد کردن،بخوان گران کردن)
القصه،در اقتصاد یا لابی پشت پرده می کنید(قرارداد های مرموز نفت)،یا سیاست بازی(قرارداد شرکت پژو)…
در سیاست خارجی پا به عرصه ی مذاکره می گذارید و ابتدا با دشمن،دوست می شوید،سپس هم قدم،سپس هم فکر و اخرالأمر هم برادر می شوید…
در این برادری شما هابیل می شوید و دشمن قابیل،آن چنان که قابیل سنگی به ارزش دو میلیارد دلار را به سرتان می زند و شما را از میان برمی دارد.
آن گاه در حفاظت از محیط زیست نیز ابتکار به خرج می دهید و مبتکرانه خانم ابتکار را در تجمع اعتراض آمیز “من همان سگ هستم“ قرار می دهید و از رسیدگی به مردم جنوب چشم پوشی می کنید.
با ماشین ساخت خارج بین کارگران ساخت داخل مانور می دهید و برای دست دادن با آن ها حتی زحمت پیاده شدن هم به خود نمی دهید.
از نقش رئیس جمهور خارج شوید که ریاست جمهوری خیلی کار سنگینی است!
اگر بخواهم مثال بزنم و یا مثال بزنید از دسته گل های دولت 10+1 ، هم حوصله مان سر می رود هم دچار یأس می شویم… دسته گل هایی که به آب سپرده شدند.
لیکن بحث ما این نیست،بحث اینجاست که این همه کم کاری،بیکاری،قصور و تقصیر را هیچ کس نمی تواند توجیه کند الّا شخصی که اسطوره ی اعتماد به نفس است. با لبخندی ملیح می گوید: منتقدان گرامی! نگران نباشید،بعد از ب ر ج ا م دکان شما جمع نمی شود،شما هم سود می برید و همچنان مسخره می کند دلواپسان را…
انگار دغدغه ی شب و روز ما این است که کاسبان تحریم چه کسانی هستند؟ در هر حرف و نطقی منتقدان دلواپس را می کوبند و از روی آن ها رد می شوند. کار ندارم که بعضی هم واقعاً دلواپس نیستند،بلکه فقط ضد دولت هستند و یا بهتر است بگوییم دلواپس نما، که در همه جا و همه سِمَتی هم هستند. مثل تماشاگر نما،بازیگر نما،و حتی رئیس جمهور نما!
این اعتماد به نفس زیادِ خیلی هاست که کفر قشر متوسط به پایین جامعه را در می آورد. راست راست در چشم مردم زل بزنی و بگویی: ما از رکود عبور کردیم! این یعنی یا خودم اشتباه می کنم و یا 4 وزیری که نامه زدند و از عدم گذشتن از رکود پرده برداشتند.
بعد از این همه دم خروس که در این سه سال یکی پس از دیگری نمایان می شود،چه چیزی سبب پابرجا ماندن روحیه می شود به جز روی زیاد؟
کاش دولت هابیل باشد و دنبال قابیل نرود. وقتی در میان مردم قانع یزد،خاتمی را برادر خود معرفی می کنند باید هم منتظر ضربه ای از طرف برادرشان قابیل باشند؟
باید عادت کرد به این که حرف را مزه مزه کرد سپس قبول کرد،اگر از دولت های روی کار آمده بخواهیم خوب و بدون دروغ ما را توجیه کنند،آن وقت سنگ روی سنگ بند می شود.
همین روی زیاد است که شخص دوم مملکت،مدام بیانات شخص اول مملکت را عمداً یا سهواً پشت گوش می اندازد و به آن ها عمل نمی کند.
یادمان باشد! صحبت های رهبر ما “رکن“ هستند. یعنی اگر عمداً یا سهواً آن ها را ترک کنیم،“ولایت مداری“مان باطل می شود.
والسلام
محمد رشید نژاد
