احتمالا کمتر از یک قرن دیگر،موضوع همایش ها و مقالات و سمینارها “اقتصاد بدون نفت،چرا و چگونه؟ تولید ملی و سرمایه ایرانی راهکار یا راهبرد؟راهکارهای مبارزه با فساد در کشورهای مبتلا به بیماری هلندی!” و موضوعاتی این چنینی نخواهد بود!مثلا موضوعاتی شود از این دست…”راهکارهای پشت سر گزاشتن زمستان بدون گاز؟اینجا ایران است یا هند و پاکستان؟از آخرین چاه نفت چگونه استفاده کنیم؟”
ابزاری که هواپیمای اقتصاد را به پرواز درمی آورد و این ماشین سنگین را به اوج می رساند،از چند قطعه ی حیاتی ترکیب شده است،که نبود هرکدام،هواپیما را آنقدر پایین می آورد که هر دیوانه ای به خود اجازه می دهد شیشه های آن را نشانه بگیرد،و آنقدر سبک خواهد شد که با هر بادی تکانه ای شدید بخورد.عناصری که نبود حتی یکی از آن ها پرواز را مشوش و مضطرب می کند.
مهم ترین عنصر،عبارت است از نیروی کار متخصص،متفکر و خلاق.خیلی روشن و بدیهی است که اقتصاد بدون انسان های پرتوان، اقتصادی است زمین گیر و محتاج.هواپیمایی است بدون موتور.
نگاه عوامانه و عوام زده ای که جمعیت را مانعی میداند سر راه رفاه اقتصادی،قطعا حداقل هایی از علم اقتصاد را نمیداند.نمیداند که افزایش در آمد سرانه فقط با رشد اقتصادی افزایش میابد و رشد اقتصادی با افزایش بهره وری.و این نیروی کار متخصص است ، که باعث افزایش بهره وری میشود.همین موضوع است که سبب میشودآیندگان ما واقعا نمیدانند که اینجا ایران است با هویت مردمان ایران زمین یا کشوری بی هویت ، که برای رفع نیازش مجبور به واردات نیروی انسانی کشورهای دیگر با فرهنگ های گاها متضاد میشود.”تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل”.
البته روشن است که هرآنقدر نیروی جوان متخصص و پرانرژی فرصت زاست نیروی جوان بیکارِ تن پرورِ بی تخصص، زمینه های تهدید و آسیب را شکل میدهد.
عامل مهم دیگر رشد و توسعه ی اقتصادی سرمایه است.سرمایه برای هواپیما،تمام فرآیند و توسعه ی هواپیما قبل از مرحله ی پرواز است.از سرمایه گزاری اولیه برای پیشرفت دانش،تا فلز هواپیما و تا به روز سازی و اضافه کردن تجهیزات جدیدتر.
سرمایه خود انواعی دارد که از مهمترین آنها مقدار اعتبار و ثروت اولیه مثل پول و زمین و دیگری منابع اولیه مثل معادن نفت و گاز و انواع فلزات ،جنگل و دریا و …
جای شک نیست که ایران به لحاظ سرمایه های خدادادی یکی از ثروت مند ترین و متمول ترین کشورهاست.اما همین ثروت های زیرزمینی که مهمترین آنها نفت است.برای کشور ما به جای اینکه ستون فقرات شود،شده است پاشنه ی آشیل.نفتی که باید سرمایه بشود برای ایجاد ظرفیت های جدید در آینده ،شده است خرج گذران زندگی ما! به مانند کسی که ارث عظیمی به او رسیده و به جای اینکه از آن،برای ایجاد کسب و کار جدیدتر استفاده کند.هرماه قسمتی از آن را خرج مصارف روزمره می کند و برای نسل های بعد از خود چیزی باقی نمی گزارد.
جالب است بدانیم که ایران به لحاظ حجم پول وسپرده های پس انداز که میتواند برای سرمایه گزاری مورد استفاده قرار گیرد،چندان دچار مشکل نیست،اما عوامل درونی اقتصاد،مانند تورم(که ریشه اش باز هم به خام فروشی نفت بر میگردد)و نرخ بالای سود بانک ها و بی تعهدی بانک نسبت به رشد تولید و…سبب شده که این اعتبارات به جای اینکه وارد بخش تولید و افزایش انواع سرمایه گزاری شود تبدیل شده به سفته بازی و دلالی هایی مثل خرید و فروش سکه و دلار و … .
میتوان به راحتی کمتر از یک قرن دیگر را تصور کرد بدون نفت و بدون ظرفیت هایی که از قِبَل نفت به وجود آمده اند.دنیایی تاریک و سرد برای آیندگان. آیندگانی که نه نیروی کار جوان دارد و نه مواد اولیه ای برای گسترش صنعت ، علم و تکنولوژی. آیندگانی محتاج به نان شب که نه نان شب بلکه حتا آب…!
اینگونه است که اگر امروز کاهش قیمت نفت را به جای اینکه تهدید انگاریم ولعن ونفرین خود را حرام حرامی های شیطان صفت صهیونیست و آل سعود کنیم ، فرصت قلمداد کنیم ودستمان را ازچیب پدر پولداری چون نفت بیرو ن بکشیم و یک بار دیگر مفاد اقتصاد مقاومتی را مرور کنیم…وعمل کنبم.
