به دست بسته ی غواص هایمان سوگند “مداحی حماسی برادر میثم مطیعی در جشن میلاد سرداران کربلا”
متن مداحی
جهان به جلوهی نور و سرور مهمان است
که ماه، ماه رسول خداست، شعبان است
طلوع این همه یوسف به صبح کنعان بین
ستارگان محرّم به ماه شعبان بین
نسیم مهر و وفا از مدینه میآید
شمیم کربوبلا از مدینه میآید
چه لالهها که به گلزار مصطفی رویید
که عطر روشنشان تا عراق و شام رسید
شکوه خلقت ایزد حسین آمده است
تمام دین محمد، حسین آمده است
بخوان تو آیه والشمس وضحیها [1]را
سپس نگر تو قمر را، اذا تلاها [2]را
امیر لشگر خورشید، ماهتاب فرات
جمال چهره ساقی کربلا صلوات
فدای چهرهی خندان و مهربان حسین
علی دیگری آمد به خاندان حسین
به مهر شب همه شب خیره میشود به رخش
و إن یکاد[3] به لب بوسه میدهد به رخش
به ذکر دوست دل عاشقان شود آباد
وزیده عطر مناجات حضرت سجاد
تمام غصه و آهیم یا رسول الله
به انتظار نگاهیم یا رسول الله
به آه و درد دل ما مگر تو گوش کنی
حکایت غم و شکوا مگر تو گوش کنی
اگرچه گاه چو ابر بهارمیباریم
هنوز بغض فروخورده در گلو داریم
بیا و بنگر در ماه پرسعادت خویش
به سوز آه غریبان به حال امت خویش
چه زخمها که نشسته به جان امت تو
چه فتنه ها شده برپا میان امت تو
اسیر خیل برادرکُشان بیدردیم
دچار کینهی کودککُشان نامردیم
چه قلبها که پر از آتش حمیّت شد
حجاز باز گرفتار جاهلیت شد[4]
شده است کعبه گرفتار خیل نا اهلان
اسیر مانده حرم در کف ابوجهلان
همین قبیله که سرگرم تاج و تاراجند
بجای ایمان محو سقایه الحاجند[5]
نمازشان نبُوَد جز نماز شمر و یزید
طوافشان نبُوَد جز به گِرد کاخ سفید
نهاده عزت اسلام و سخت پست شدند
ز ترس و ذلتشان کدخدا پرست شدند
ز ما مگیر خدایا شکوه عزت را
امانت شهدا را، غرور و غیرت را
حسینی است، ابالفضلی است غیرت ما
به خواب نیز نبیند یزید ذلت ما
مقدّر است که در این جهاد پیروزیم
قسم به خون رضایینژاد پیروزیم
قسم به تک تک آلالههای این گلشن
علی محمدی و شهریاری و روشن
به تشنهکامی عباسهایمان سوگند
به دست بستهی غواصهایمان سوگند[6]
در این مجاهده کوتاه آمدن هرگز
و با یزید زمان راه آمدن هرگز
بگو به هرکه در این معرکه کم آورده است
بگو که بیرق خود را نمینهیم از دست
اگر خدای نکرده هوای آن دارید
که باز بهر ولی جام زهر پیشآرید
فقط نه جام شما را به قهر میشکنیم
که دست ساقی هر جام زهر میشکنیم
شکوه عزت این خاک تا به افلاک است
حریم آیه نفیسبیل[7] این خاک است
[1] وَ اَلشَّمْسِ وَ ضُحٰاهٰا ﴿الشمس، 1﴾ به خورشید و گسترش نور آن سوگند
[2] وَ اَلْقَمَرِ إِذٰا تَلاٰهٰا ﴿الشمس، 2﴾ و به ماه هنگامی که بعد از آن درآید،
[3] وَ إِنْ یَکٰادُ اَلَّذِینَ کَفَرُوا لَیُزْلِقُونَکَ بِأَبْصٰارِهِمْ لَمّٰا سَمِعُوا اَلذِّکْرَ وَ یَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ ﴿القلم، 51﴾ نزدیک است کافران هنگامی که آیات قرآن را میشنوند با چشمزخم خود تو را از بین ببرند، و میگویند: «او دیوانه است!»
[4] إِذْ جَعَلَ اَلَّذِینَ کَفَرُوا فِی قُلُوبِهِمُ اَلْحَمِیَّهَ حَمِیَّهَ اَلْجٰاهِلِیَّهِ ﴿الفتح، 26﴾ (به خاطر بیاورید) هنگامی را که کافران در دلهای خود خشم و نخوت جاهلیّت داشتند؛
[5] أَ جَعَلْتُمْ سِقٰایَهَ اَلْحٰاجِّ وَ عِمٰارَهَ اَلْمَسْجِدِ اَلْحَرٰامِ کَمَنْ آمَنَ بِاللّٰهِ وَ اَلْیَوْمِ اَلْآخِرِ وَ جٰاهَدَ فِی سَبِیلِ اَللّٰهِ لاٰ یَسْتَوُونَ عِنْدَ اَللّٰهِ وَ اَللّٰهُ لاٰ یَهْدِی اَلْقَوْمَ اَلظّٰالِمِینَ ﴿التوبه، 19﴾ آیا سیراب کردن حجاج، و آباد ساختن مسجد الحرام را، همانند (عمل) کسی قرار دادید که به خدا و روز قیامت ایمان آورده، و در راه او جهاد کرده است؟! (این دو،) نزد خدا مساوی نیستند! و خداوند گروه ظالمان را هدایت نمیکند!
[6] اشاره به جنایت زنده به گور کردن غواصان رزمنده ایرانی توسط ایادی رژیم بعث عراق
[7] وَ لَنْ یَجْعَلَ اَللّٰهُ لِلْکٰافِرِینَ عَلَى اَلْمُؤْمِنِینَ سَبِیلاً ﴿النساء، 141﴾ و خداوند هرگز کافران را بر مؤمنان تسلّطی نداده است.
