دزمهراب ، خانم بابامندنی : سخن گفتن از مشکلات روضه های خانگی زنانه چیز جدیدی نیست . آن قدر آسیب های این مجالس فزون گشته اند که از چشم کسی پوشیده نمانده اند . سواد کم خانم جلسه ای ها که گاه در حد خواندن و نوشتن است ، نقل داستان های دروغین و سطحی از واقعه ی عاشورا که حتی در برخی از این داستان ها ناخواسته به ائمه اهانت می شود ، چشم و هم چشمی سر رنگین کردن سفره ی نذری و تجملات بیهوده ، بماند که به فراخور نوع شهر عرفان های کاذب و تصوف در این مجالس فرصت نشر یافته اند . کارکرد این روضه ها به جای بازخوانی حماسه ی کربلا ، شده خواستگاری کردن و لیست کردن اسامی دختران دم بخت. همه ی این ها کافی است تا این گونه مجالس روضه ی زنانه ، خود به مشکلی فرهنگی تبدیل شوند . هر کسی به حسب فهم و دغدغه اش از زاویه ی دید خود این مجالس را بالا و پایین کرده است . ولی چه سود که اقدامی به جا برای رفع مشکلات این مجالس انجام نمی شود . هر چه بوده در حد انتقاد و گاهی پیشنهاد بوده است. تنها اقدامی که سراغ دارم از سازمان تبلیغات اسلامی بوده : برگزاری کلاس آموزش مداحی و شناسنامه دار کردن مداحان خانم. کلاس هایی که سخن از ضعیف بودنشان از سوی شرکت کنندگان به گوش می رسد و البته همین اقدام نیز نتوانسته در اصلاح وضعیت روضه های خانگی اثری داشته باشد .
به عقیده ی نگارنده آن چه که موجب می شود تغییری در وضعیت روضه های زنانه ایجاد نشود، غفلت نهادهای فرهنگی از فرصت تبلیغ در مجالس زنانه است. آن چه که اذهان را متوجه روضه های زنانه کرده است ، معضلاتی است که در این روضه ها پا گرفته است . اقدامات اندکی که صورت گرفته در موضعی منفعلانه و برای مقابله با معضلات بوده است و هنوزهم توجهی به فرصت گرانقدر تبلیغ در مجالس زنانه نمی شود . مبلغی که در روضه ی خانگی سخنرانی می کند تأثیرش کمتر از روحانی که در هیئت سخنرانی می کند نیست . تفاوتشان در نوع مخاطبین است و باید متناسب با همان مخاطبین سخنرانی کرد . مخاطب روضه های زنانه ، مادرانند. کسانی که اگر اصلاح شوند تمام جامعه اصلاح می شود . روضه های خانگی زنانه اگر دچار انحرافات نشوند ، برکات زیادی برای خانواده ها و اجتماع دارند . کم نیستند علمایی که در خاطراتشان از روضه های خانگی که در کودکی شرکت کرده اند به عنوان یکی از اولین عوامل مؤثر بر جهت گیریشان یاد می کنند . چه بسیارند شهدایی که در خانه های برپاکننده ی روضه های خانگی تربیت شده اند .
اما طلبه های خانم کسانی هستند که صلاحیت تبلیغ در مجالس زنانه را دارند نه خانمی که بنا به ادعای خودش فقط سواد خواندن دارد . شاید بتوان ادعا کرد اگر مبلغه ها اصلاح شوند روضه های زنانه اصلاح می شوند . اغلب برای اصلاح وضع روضه های زنانه از نبود نظارت بر آن ها صحبت می شود . نظارت بر روضه های زنانه لازم است ، ولی نظارت بر مجالسی که در منزل شخصی برگزار شود ، دشوار است . بیش تر باید به فکر جذب مردم به سمت طلاب بود. یکی از مهم ترین علل روی آوردن مردم به مبلغه های سنتی این است که با زبان خودشان با آنان صحبت می کنند . اگر مبلغین تحصیل کرده و طلبه ی ما با زبان خود مردم سؤالات و نیازهای شان را پاسخ گو باشند ، مردم جذب آنان می شوند . دست اندرکاران فرهنگی شهر باید به فکر تربیت چنین مبلغینی و معرفی آنان به مردم باشند . اگر مبلغه های توانمندی که میان مردم به داشتن فن خطابه گویی ، گشاده رویی ، به روز بودن و پاسخگو بودن در مشکلات شان معروف باشند ، با هدف تبیین اسلام ناب محمدی و بازخوانی اهداف امام حسین(ع) از قیامشان ، در روضه های زنانه حاضر شوند ، گام بزرگی در اصلاح وضعیت این روضه ها و بازگرداندنشان به همان هدف راستین مجالس عزاداری، برداشته خواهد شد.
