نگاهی به فیلم جک ریچر
دزمهراب :ﻗﺒﻞ اﺯ اﻳﻨﻜﻪ ﻓﻴﻠﻢ ﺭﻭ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﺫﻫﻨﻴﺘﻢ اﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ اﺣﺘﻤﺎﻻ ﺑﺎ ﻳﻪ ﻓﻴﻠﻢ ﺣﺎﺩﺛﻪ اﻱ و ﭘﺮ ﻛﺸﺶ ﺭﻭﺑﻪ ﺭﻭ ﻫﺴﺘﻢ.ﺩﻟﻴﻠﻢ ﻫﻢ ,ﺣﻀﻮﺭ ﺑﺎﺯﻳﮕﺮاﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﻮﻱ و ﺯﻳﺎﺩ اﻳﻦ ﻓﻴﻠﻢ ﺑﻮﺩ.
ﺗﻮﻱ IMDb. ﻫﻢ ﻧﻤﺮﻩ ی ﻫﻔﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻪ ﺟﺮاﺕ ﻣﻴﺘﻮﻧﻢ ﺑﮕﻢ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺩاﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ ﺳﻪ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺭﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻴﻜﺮﺩﻡ اﻳﻦ ﻣﺎﻳﻴﻢ ﻛﻪ ﺗﻮﻱ اﻗﺘﺒﺎﺱ و ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻳﻚ ﺭﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﻓﻴﻠﻢ ﺩاﻏﻮﻧﻴﻢ.اﻣﺎ اﻵﻥ ﺑﺮاﺩﺭ ﻫﺎﻟﻴﻮﻭﺩﻳﻤﻮﻥ ﺁﻗﺎﻱ ﻣﻚ ﻛﻮﺭﻱ ﻫﻢ ﺛﺎﺑﺖ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﺭﻭاﻳﺖ ﺳﻴﻨﻤﺎﻳﻲ, ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺨﻮاﺩ ﻧﻪ اﻣﻜﺎﻧﺎﺕ.
ﺷﺮﻭﻉ ﻓﻴﻠﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻱ ﻫﻤﺮاﻩ ﻣﻴﺸﻴﻢ ﻛﻪ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ ﺁﺩﻡ ﺭﻭ ﺑﺎ ﺗﻚ ﺗﻴﺮاﻧﺪاﺯ ﻣﻴﻜﺸﻪ.اﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻛﺎﺭﮔﺮﺩاﻥ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ اﺷﺘﺒﺎﻩ ﺭﻭ اﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻩ و ﺗﻮﻱ ﻳﻚ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﻌﻤﺎﻳﻲ, ﻛﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻛﺸﺶ ﺩاﺳﺘﺎﻥ و ﻣﻌﻤﺎﻱ ﻓﻴﻠﻢ ﻛﺸﻒ ﻣﺘﻬﻢ و ﻗﺎﺗﻞ اﺻﻠﻴﻪ, ﻧﺸﻮﻥ ﻣﻴﺪﻩ ﻛﺴﻲ ﺭﻭ ﻛﻪ ﭘﻠﻴﺲ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﻣﻴﻜﻨﻪ اﻭﻥ ﺁﺩﻣﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺷﻠﻴﻚ ﻛﺮﺩﻩ.ﺩﺭ اﺻﻞ ﺩاﺳﺘﺎﻥ ﺭﻭ ﻛﺎﻣﻼ ﻟﻮ ﻣﻴﺪﻩ.اﺯ اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺪ و ﺳﻲ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺑﺸﻴﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﻴﮕﻨﺎﻫﻲ اﻳﻦ ﺁﺩﻡ ﺛﺎﺑﺖ ﺑﺸﻪ.و ﺷﻤﺎ ﻳﻚ ﺩﻓﻌﻪ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﺻﻼ ﺷﺒﻴﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻱ اﻣﺮﻳﻜﺎﻳﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﺭﻭﺑﻪ ﺭﻭ ﻣﻴﺸﻴﺪ.ﺁﺩﻣﻲ ﺑﻪ اﺳﻢ ﺟﻚ ﺭﻳﭽﺮ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﭘﻲ ﺑﻪ ﺭاﺑﻂﻪ اﺵ ﺑﺎ ﻣﻆﻨﻮﻥ ﺑﻲ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻤﻴﺒﺮﻳﺪ,ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻲ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﭼﺮا ﻣﺨﻔﻴﺎﻧﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻴﻜﻨﻪ و ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻲ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﭼﺮا اﻳﻦ ﻧﻘﺶ ﺭﻭ ﺗﺎﻡ ﻛﺮﻭﺯ ﺑﺎﺯﻱ ﻣﻴﻜﻨﻪ.
(ﺭﺯاﻣﻮﻧﺪ ﺑﺎﻳﻚ) ﻧﻘﺶ ﻭﻛﻴﻞ ﻣﺪاﻓﻊ ﻣﻆﻨﻮﻥ ﺑﻴﮕﻨﺎﻩ ﺭا ﺑﺎﺯﻱ ﻣﻲ ﻛﻨﻪ.ﻛﺎﺭﮔﺮﺩاﻥ ﺣﺘﻲ ﺩﺭ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪﻥ ﺭاﺑﻂﻪ ﺭﻭﻣﻨﺲ و ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺟﻚ ﺭﻳﭽﺮ و ﻭﻛﻴﻞ ﻣﺪاﻓﻊ ﻫﻢ ﻧﺎﺗﻮاﻧﻪ.
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻱ ﺗﻌﻘﻴﺐ و ﮔﺮﻳﺰ, ﺑﻲ ﻫﺪﻑ و ﺑﻲ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﻧﺪ ﺩاﺳﺘﺎﻧﻪ.و اﺯ ﻫﻤﻪ ﻓﺎﺟﻌﻪ ﺑﺎﺭﺗﺮ ﺩﺭﮔﻴﺮﻱ ﻣﻀﺤﻜﺎﻧﻪ ﺩﻫﻪ ی ﻫﻔﺘﺎﺩﻱ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﻴﻠﻤﻪ ﻛﻪ ﺿﻌﻒ ﻫﺎﻱ ﻓﻴﻠﻢ ﺭﻭ ﺑﻴﺶ اﺯ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻣﻴﻜﻨﻪ.
اﻳﻦ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺮاﻡ ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻓﻴﻠﻢ ﻳﻪ ﺷﻌﺎﺭ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺑﻪ اﺳﻢ (ﻋﺪاﻟﺖ) ﺭﻭ ﻳﺪﻙ ﻣﻴﻜﺸﻪ.و اﻳﻦ ﺣﻖ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺶ ﻣﻴﺪﻩ ﻛﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺠﺮﻱ ﻋﺪاﻟﺖ ﺑﺎﺷﻪ و اﻳﻦ ﺭﻭ ﻣﺎ اﺯ ﺯﺑﻮﻥ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢ.
ﺑﻪ ﻧﻆﺮﻡ ﻫﺎﻟﻴﻮﻭﺩ و ﺑﺎﻟﻴﻮﻭﺩ و اﻳﺮاﻥ ﻧﺪاﺭﻩ,ﺑﺤﺚ,ﺑﺤﺚ ﺗﺼﻮﻳﺮ اﺳﺖ.ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﭘﺮﺩاﺧﺖ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪاﻧﻪ ﺑﺪاﻧﺪ.ﺯﺑﺎن ﺗﺼﻮﻳﺮﺵ ﺑﻪ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻫﻢ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪاﺭﺩ.
ﺷﻤﺎ اﺯ ﭼﻪ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﻌﻤﺎﻳﻲ و ﺭاﺯ ﺁﻟﻮﺩﻱ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺧﻮﺷﺘﻮﻥ اﻭﻣﺪﻩ?ﻓﻴﻠﻢ اﻳﺮاﻧﻲ ﻣﻌﻤﺎﻳﻲ ﺳﺮاﻍ ﺩاﺭﻳﺪ?
علی احمدی مهر
