این روزها تبی که من نام “گینسیزم” را بر آن نهاده ام به طور روز افزون در حال گسترش در جامعه جهانی ست .
انگیزه ثبت شدن نام به عنوان اولین انجام دهنده ی کاری به خصوص،در انسان روحیه ای مضاعف برای انجام آن کار را به وجود می آورد.
وجود چنین انگیزه ای برای انسان غربی بسیار لازم و ضروری ست . چنین انگیزه ای نیاز به حضور معنویت در زندگی را برای او تأمین می کند .
اما آیا در مورد انسان مسلمان نیز چنین است؟
آیا واقعا تلفیق چنین انگیزه هایی با موارد و آموزه های والای مذهبی درست است؟
زیاد می بینیم برپایی مراسم پخت بیشترین قیمه ی عزاداری امام حسین را یا حجیم ترین اش نذری یا بزرگترین هیئت عزاداری و ….
برپایی چنین آیین هایی به خودی خود و بدون توجه به حجم و اندازه شان دارای ارزش بسیار بوده و این ارزش را نه از ثبت کننده های دنیایی که از مالکان آسمانی آن ها دارند . و می توان گفت سنجیدن این قبیل مراسم با الگوهای زمینی نه تنها به ارزش آنها نمی افزاید بلکه با بوجود آوردن شائبه ی “ریا ” از ارزش واقعی و حقیقی آن می کاهد.
حتی می توان با نگاهی دقیق تر رواج تفکر “گینسیزم” در آیین های مذهبی را توطئه ای خاموش دانست که در کنار پیامک های سخیف وظیفه ی تقدس زدایی از این گونه آیین ها را بر عهده دارد. حتما به خاطر دارید مطالب طنزآلود و مسخره ای را که در پی انتشار تصاویر مربوط به سفره های آنچنانی ثبت شده در گینس در عربستان، فضای رسانه ای جهان را در بر گرفت و موجب استهزاء مقامات عربستان و وهابیت شد . آیا به زمانی اندیشیده ایم که -زبانم لال – تصاویر مربوط به مراسم ما به دست نامحرمان بداندیش بیافتد؟؟؟
به راستی اصلا مراسمی که برای عرض ارادت به امام معصوم برپا می گردد با مثلا گوجه پراکنی فلان ملت دنیا قابل مقایسه است که ما بخواهیم نام این دو در کنار یکدیگر به ثبت رسانده و به این ثبت بنازیم؟
حتما بعضی ها خواهند گفت: اگر این کار را نکنیم ملت دیگری به نام خود ثبتش خواهند کرد!
به فرض که این صحبت هم درست و قبول باشد اما حتی در چنین حالتی هم با نگاه جهانی به اسلام و اعتقاد عملی به انقلاب جهانی حضرت صاحب الزمان (عج) این امر به هیچ عنوان موجب ناراحتی یا نگرانی نخواهد بود.
دوستان بیائید در جامعه ی اطرافمان و نیز در فضای مجازی با رواج چنین تفکراتی مقابله کنیم .
