مثل اکثر اوقات پنج دقیقه مونده به هشت از خواب پا شدم و سریع لباس پوشیدم. با چشمای پف کرده از خواب و بدون صبحونه راهی کلاس فقه سه شنبه ها 8 تا 10 صبح…ولی نمیدونستیم…
تو راه آقا مصباح ،برادرزاده حاج آقا و داماد حضرت آقا رو دیدم… دقیقا ساعت 8 صبح بود… پریشون بود…ولی نمیدونستم….
اصلا امروز 29 مهر،هوا هم یه جوری بود…ولی بازم نمیدونستیم…
نزدیک های ساعت 9بود که مثل همیشه استاد داشت لمعه می گفت که یکی از بچه ها دستش رو برد بالا و استاد هم که یکی از دوست های قدیمی حاج آقا هستن، گفت خوب بگو…ولی استاد هم نمیدونست…
خیلی مهم نیست اون دانشجو چی گفت چون خودمون با صدای قرآن محزونی که درست 30 ثانیه از تمام بلندگوهای دانشگاه پخش شد همه چیز رو میفهمیدیم …واین بار دیگه میدونستیم… آه…
29مهر 93 رو هیچوقت از یاد نمی برم.
خیلی سخت است تا ازرفتن پدر مهربان بیش از شش هزار دانشجو و طلبه حرف بزنم ،واصلا نه می خواهم حرف بزنم و نه حالش را دارم…باران خود تمام حرف ها می گوید….دیگر جای سخن مثل منی نیست…
اصلا نمی خواهم درباره غمی که از رفتنش به دل ها نشست و یا اشک و ناله های بی حد و حصر اساتید و دانشجویان و یا اینکه قدرش شناخته نشد بگویم… فقط می خواهم بگویم:
«حضرت آیت الله مهدوی کنی یا همان حاج آقا مهدوی ما امام صادقی ها را، به قول حضرت آقا فقط یک «سیاسی صادق» و« یک انقلابی» صریح ندانید او قبل از هرچیز به قول خود حضرت آقا یک «عالم دینی بود»…و نیز یک استاد اخلاق… .»
کسی که اگر یک میانگین آماری از حضورش در اماکن و پست های مختلف در ادوار زمانی مختلف بگیرید ، بدون شک در خواهید یافت که حداقل 80% عمر پر برکتشان را در فضای علمی حوزه و یا دانشگاه گذرانده است و مثل آنهایی نبودند که درس و مشقشان فقط برای قبل از انقلاب بود و نه تنها بعد از انقلاب حضورشان در مجامع علمی کمتر نشد بلکه بیشتر هم شد و حتی تا قبل از شدید شدن بیماریشان یعنی حدوداً سال 87 خودشان نماز جماعت مسجد دانشگاه را می خواندند و بعد از نماز به سؤالات دانشجویان پاسخ می گفتند.این اواخر هم که مجلس خبرگان با جلسه اخلاق ایشان تداخل داشت همیشه سعی می کردند تا یکجوری کلاس اخلاق تعطیل نشود.
پس محدود کردن ایشان به انقلاب و فضای سیاست و یا حتی پررنگ تر دانشتن این شئون یک جفای برزگ به ایشان است.ایشان مجموعه زیبا از علم و اخلاق و سیاست و انقلابی گری بودند.
بله…او که همیشه تا جایی که راه داشت از زیربار مسئولیت پست و مقام های سیاسی شانه خالی می کرد، هیچگاه در عرصه علم و دانش و اخلاق قدمی پا پس نکشید و این است رمز بزرگی و بزرگواری آن عالم پارسای ربانی…
به قول حضرت آقا:« یک عالم دینی و یک سیاستمدار صادق و یک انقلابی صریح»
داوود مشکی زاده
29 مهر 93
دانشگاه امام صادق علیه السلام
