احتمالا شما هم مثل خیلی های دیگر، باید از مرگ نیمی از جمعیت ایران در سال های منتهی به سده سیزدهم شمسی بی خبر بوده باشید. اتفاقی که اکثر اقشار جامعه ما، حتی اقشار تحصیل کرده و دانشجویان هم عموما از آن بی اطلاع هستند، بهانه ساخت فیلمی شده است به نام یتیم خانه ایران.
شاید در جامعه ای که سینما را به چشم تفریح و سرگرمی می بیند و حتی حاضر است بدترین شوخی های جنسی را هم به خاطر ذره ای لبخند، گوش کند، ساختن فیلمی با درون مایه تاریخی و سیاسی را، به نوعی بتوان خودزنی سینمایی دانست.
در حالی که انتظار می رود که چنین فیلمی مورد حمایت ارگان هایی چون حوزه هنری که سینماهای زیادی هم در اختیار قرار دارد باشد، اما نه تنها حمایت صورت نمی گیرد بلکه به مانند باقی فیلم های سینمای کشور نیز با آن برخورد نمی شود و آن را با تعداد سینمای محدود، تک سانس و … اکران می کنند آن هم در حالی که فیلم هندی های این روزهای سینما، سینماهای بیشتری نسبت به این فیلم در اختیار دارند.
یتیم خانه ایران، نه مثل فیلم های برخی است که بتواند جمعیت را با هر نوع شوخی بخنداند! و نه از جنس فیلم های برخی دیگر که برای تبلیغاتش لشکری از روزنامه های زنجیره ای شروع به تقدیس و تعظیمش کنند؛ نه مخاطب را می خنداند و نه درگیر مسائل اجتماعی دست چندم می کند؛ ولی به جای این همه، صحنه های گرسنگی و یتیمی مردم ایران و عاملین آن را به گونه ای نشان می دهد که کمتر مخاطبی از یاد خواهد برد.
دیدن این فیلم را به همه همشهریان عزیز پیشنهاد می کنیم. یتیم خانه ایران در سه سانس 17 تا 19، 19 تا 21 و 21 تا 23 در مجتمع فرهنگی سینمایی دزفول به نمایش در می آید. لازم به ذکر است که فقط پنج روز از اکران این فیلم در دزفول فرصت باقی است.
