خود قهرمان‌ پنداری!

خود قهرمان پنداری، بیماری خطرناکی است که چند سالی است بین برخی سیاسیون شایع شده و از آن جا که ویروسش، مُسری است، در حال سرایت به دیگران هم هست. روزی روزگاری، نخست وزیر بهانه گیر و قهرقهری اوایل انقلاب، هوس سوپرمن بازی می کند و آمپر احساس تکلیفش به سقف می چسبد، روزی دیگر یدک کش نام #علامه_مطهری، در طوفان مشکلات معیشتی مردم، می شود مدافع حقوق فتنه گران محصور، یک روز هم یک تازه کار، سوژه ای را انتخاب می کند که آنقدر بزرگ تر از دهانش بوده که مدام مجبور است اندازه های سوژه اش را تغیر دهد تا به ابعاد دهان و زبانش برسد. محمود صادقی نه بلد است خوب فیلم بازی کند و ادای غصه داران آرمان های خمینی(ره) را درآورد، نه بلد است نقش سوپرمن ها را خوب بازی کند؛ حتی بلد نیست چهار نفر از رفقایش را با خودش همراه سازد. تنها کاری که صادقی، نسبتا خوب انجام داد، ایفای نقش یک تکه پازل بود، در نقشه #شرمساری زدایی دولتی ها.
صادقی بعد از آنکه کارش را خوب انجام داده و افکار عمومی را از افتضاحات دولتی ها منحرف کرده، حال خودش مانده و خروار خروار ادعاها و تهمت هایی که زده است. اول که کلا ادعای شخصی بودن حساب های قوه قضائیه را تکذیب کرد؛ولی شیراز که رفت، با جمعیتی مواجه شد که از حرف های خود او جوگیر شده بودند، و خلاصه نتوانست جلوی خودش را بگیرد و دوباره رئیس قوه قضائیه را خطاب قرار داد، بعد از آن که به اراک رفت، احساس کرد که جو گیر شده و حرفی را زده و عذرخواهی کرد. بعد از این معلوم نیست چند بار دیگر قرار است حرفش را عوض کند؛ راستش را بخواهید خودقهرمان پندار ها این پتانسیل را دارند که با چهار نفر جمعیت و چهار تا کامنت زیر پست توئیتر، نظرشان عوض شود.
پ ن 1 : اقدام قوه قضائیه برای جلب محمود صادقی آن هم در ایام تعطیل و بعد از جوی که به راه افتاده بود، اقدامی غیر هوشمندانه بود، بد نبود طوری برخورد می شد که بهانه های کمتری دست رسانه های معلوم الحال می افتاد.
پ ن 2 : بحمدالله وضعیت حساب ها مشخص شده وازین پس هم قرار شده بیش از این برای افکار عموم روشن شوند.